บทที่49 เครื่องหมายสีแดงที่น่าสงสัย

“ไม่ต้อง ข้า...เอ่อ...” จางยวี่โหร่วยังไม่ทันได้กล่าวคำปฏิเสธ จูบที่ร้อนแรงก็ได้กดทับลงมา ชิงเอาลมหายใจของนางไปโดยตรง

ไม่ได้ มิสามารถ เย่นอิ่งยังอยู่ข้าง ๆ น่ะ

เขาทำแบบนี้ไยมิใช่ให้เย่นอิ่งยิ่งแค้นเคืองนางมากขึ้น ถ้าคราวหน้าจะทำอะไรที่ยิ่งบ้าบอ

บทที่ 50 ต่ำช้าไร้ยางอาย

วันนี้พระตำหนักไท่ซือ ยังคงคึกคักมากเหมือนเดิม

จางยวี่โหร่วตื่นแต่เช้า เสี่ยวฟงก็เข้ามารายงานต่อเนื่องสองสามครั้ง รายงานมาหลายชื่อ นางไม่ทราบจริง ๆ ว่า ตนเองกลับเป็นที่นิยมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไร

แต่เมื่อนางได้ยินทันทีว่าหลิงจือมาเยี่ยมนาง พลันรู้สึกจิตใจดี

บทที่ 51 รสชาติของการเสียหน้า

จางยวี่โหร่วมาแล้ว หากพูดหัวข้อเมื่อครู่นี้ต่อคงจะน่าอายเล็กน้อย

โดยเฉพาะเป่ยจื่อห้าว ปากบอกว่ารักจางยวี่โหร่ว แต่ตอนนี้กลับบอกว่าต้องรับผิดชอบหลิงจือและยังหมายถึงการบีบบังคับฐานะของเธอให้มาเป็นโสเภณีแบบนั้น ไม่ใช่เรื่องน่าอับอายหรอกหรือ?

ดังนั้นเขาจ