บทที่43 มอบใจแก่เปิ่นหวังเถอะ

เมื่อครู่ที่เกิดเหตุการณ์แทรกขึ้นมา จางยวี่โหร่วกลับไม่ได้ใส่ใจมากนัก

ตอนนี้นางกลับกังวลเล็กน้อยเรื่องบาดแผลของหันยี่ฉี นางรีบถวายพันแผลให้พระองค์ท่านในห้องทรงพระอักษร

บาดแผลสองแห่งลึกมาก ผิวหนังเปิดออกด้านนอก เลือดสดหยดติ๋ง มองไปปราดเดียวล้วนทำให้ผู

บทที่44 ตายโดยไร้ที่ฝังศพ

ท้ายสุดเย่นหลินยังคงห่วงใยน้องสาว หลังจากที่ได้รู้ว่าหล่อนได้รับการลงทัณฑ์เสร็จสมบูรณ์แล้ว ก็รีบไปเยี่ยมหล่อนทันที

เวลานี้ เย่นอิ่งกำลังนั่งอยู่ที่นั่น ผมเผ้ายุ่งเหยิงไปบ้างเล็กน้อย เสื้อผ้าที่เดิมเรียบร้อยเป็นระเบียบก็กลายเป็นยับยู่ยี่หนำซ้ำยังมีคราบสกปรกบางแห

บทที่45 แผนซ้อนแผน

“หลันเชียง...” จางยวี่โหร่วพึมพำท่องชื่อนี้เบา ๆ อีกครั้ง หลังจากนั้นกล่าวว่า “หม่อมฉันจำได้ว่านางอยู่ข้างพระกายท่านมานานมากแล้วเพค่ะ”

ผู้คนในพระตำหนักเสียนเฟยมีสิบกว่าคนเท่านั้น จางยวี่โหร่วมักจะมาบ่อย ๆ จึงคุ้นเคยกับพวกเขาทั้งหมดแล้ว ดังนั้นก็รู้ได้เป็นธรรมดา