บทที่ 39บทลงโทษของสามี

จางยวี่โหร่วถูกอุ้มตลอดทางที่ออกจากวัง หลังจากนั้นก็ถูกนำตัวไปไว้บนรถม้า

รถม้าขับออกไปตามทาง แต่พวกเขาสองคนไม่พูดไม่จา แต่เดิมห้องโดยสารก็คับแคบอยู่แล้ว มาบวกกับลมหายใจหนักๆเย็นยะเยือกของเขาที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกายในเวลานี้ ทำให้รู้สึกตรึงเครียดจนแทบจะหายใจไม่ออก

บทที่ 40เป็นขิงหรือพริกแก่

บทที่งานเลี้ยงในวังเลิกเมื่อคืนนั้น เป็นเวลาดึกมากแล้ว ใกล้เวลาปิดกุญแจประตูวัง

เพราะเป็นองค์ชายที่โตเป็นหนุ่มและได้รับพระราชทานตำหนักนอกวังแล้ว หากไม่มีรับสั่งจากฮ่องเต้ก็ไม่สามารถอาศัยในวังได้ ฉะนั้นเป่ยจื่อห้าวจึงไม่มีเวลาพูดคุยกับลี่เฟย ได้แต่รีบออกจากวังไ

บทที่41 เชื่อนางสุดจิตสุดใจ

จางยวี่โหร่วไม่สะดวกที่จะเคลื่อนไหวเพราะเท้าเคล็ด จึงได้ประพฤติตัวเรียบร้อยรักษาบาดแผลอยู่ที่บ้าน

เมื่อคิดถึงตอนนี้ลี่เฟยและเป่ยจื่อห้าวต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอย่างแน่นอนเพราะแผนการที่วางไว้ล้มเหลว ในใจนางก็สบายใจมากเป็นที่สุด

พวกเขาสองแม่ลูกจิตใจทะเยอทะ