บทที่ 294 ชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจฝืนได้

สายตาจางยวี่โหร่วมองไปไกล มองน้ำทะเลสาบเขียวชอุ่มที่เงียบสงบ ริมฝั่งมีต้นหลิวอ้างว้าง และยังมีดอกไม้สดสะดุดตาบานใต้ต้นไม้ เหมือนทุกๆอย่างนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง

นางเหมือนรู้สึกว่านางกำลังสูญเสียอะไรไป แต่พูดออกมาได้ไม่ชัดเจน

ชีวิตคนเรา ผ่านเรื่องราวต

บทที่ 295 จุดประสงค์ของไป๋หลิงกวง

ข่าวจางยวี่โหร่วเดินทางสามวัน ไม่เพียงปิดบังเป้ยจื่อห้าวและมู่โหรงจิ้วไม่ได้ ยังปิดหลินจือไม่ได้ด้วย

เพียงแต่ตอนแรกยังแอบๆซ่อนๆ ภายหลังเรื่องนี้เหมือนถูกเปิดออกมา

นางกับจางยวี่โหร่วมีความสัมพันธ์ที่ดี ดั่งพี่สาวน้องสาวแท้ๆ เวลาว่างไม่มีอะไรทำก็จะวิ่ง

บทที่ 296 มีเจตนาอะไร

บทที่รอจางยวี่โหร่วและหลินจือมาถึง ก็เห็นเงาสะโอดสะองนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว

แม้พวกนางจะได้รับการเลี้ยงดูเป็นธิดาตระกูลมั่งมีในแคว้นใหญ่ตั้งแต่เล็ก แต่พอเห็นไป๋หลิงกวงดูฐานะสูงส่ง รู้สึกอายที่ดูด้อยกว่าจริงๆ

แม้แต่ท่าทางดื่มชา นางงามมีระดับไร้ผู้เปรียบเทียบ แก้วชาใน