บทที่ 216 หึงแล้วล่ะสิ

สำหรับการมาของจางยวี่โหร่ว ทุกคนในบ้านตระกูลจางต่างก็ปีติยินดีเป็นอย่างยิ่ง

แม้จะบอกว่าลูกสาวที่แต่งออก ก็เหมือนน้ำที่สาดออกไป ทว่าไม่ว่าอย่างไรตั้งแต่เล็กจนโตจางยวี่โหร่วก็ยังเป็นหัวแก้วหัวแหวานที่พวกเขาประคับประคองเอาไว้ในมือด้วยความรัก นางแต่งงานออกไป พวกเขารู

บทที่ 217 น้อยเนื้อต่ำใจ

จางยวี่โหร่วตกตะลึงไปชั่วขณะ สีหน้าพูดไม่ออก รีบส่ายหน้าปฏิเสธในทันที

“หึงอะไรกันเจ้าคะ ท่านปู่ ท่านกำลังพูดอะไรเจ้าคะ！”

ทว่าจางไท่ซือกลับมองไปที่นางด้วยท่าทีที่รู้ดีอย่างแจ่มแจ้งพลางเอ่ย “หรือไม่ใช่เพราะว่าในวันนั้นยี่ฉีออกหน้าช่วยชีวิตนางเอาไว้ ดังนั้นเ

บทที่ 218 ไม่เจอหนึ่งวันเหมือนไม่เจอกันสามปี

หลังจากที่หันยี่ฉีกลับมา ก็กลับไม่เจอจางยวี่โหร่ว

บทที่เขากลับมาก็ไม่ถือว่าเร็วแล้ว ในแต่ละวันที่ผ่านมาเมื่อเขากลับห้องเพียงแวบแรกก็สามารถมองเห็นนาง ทว่าตอนนี้เผชิญหน้าอยู่กับห้องที่มืดมิดและว่างเปล่า นึกไม่ถึงว่าเขาจะไม่คุ้นชินเป็นอย่างยิ่ง