บทที่ 17 มีชีวิตใหม่เพื่อตนเอง

��

กลางดึก ณ ห้องหลังตำหนักไท่ซือ เสียงอ่อนๆแต่สว่าง

ในห้องไม่ได้จุดเทียน ไฟสว่างมาจากไข่มุกกลางคืนบนโต๊ะ ไข่มุกใหญ่เท่ากำปั้น ดูก็รู้ว่าราคาแพงแค่ไหน

แสงสว่งของมันสามารถทำให้ทั้งห้องวสว่างไสว เพราะงั้นเลยจำเป็นต้องจุดไฟที่ไหน?

ตอนนี้เวลาก็ด

บทที่ 18 ภาพวาดหญิงสาวอาบน้ำ

��

ทันใดนั้น ก็มีมือที่เย็นก็จับไปที่ไหล่ของนาง ผิวของนางแช่ไว้ในน้ำอุ่นตลอด พอโดนมือที่เย็นเฉียบนั้นกระทบ นางก็สั่นไปทั้งใจ

แต่นางไม่ได้หันกลับไป ยังคงอาบน้ำไปเรื่อยๆ

“เสี่ยวเฟิง ข้าบอกให้เจ้าไปพักไม่ใช่หรือ ตรงนี้ไม่ต้องการให้เจ้ารับใช้แล้ว”

บทที่ 19 สวมเสื้อคุมที่เปียกน้ำแล้วคิดอยาดจะทำอะไร

แสงสว่างลางๆทำให้บรรยากาศเต็มไปด้วยความรัก คนที่อยู่ตรงหน้าเป็นหญิงสาวงดงามที่พึ่งออกมาจากอ่างน้ำ เหมือนดอกไม้ที่กำลังรอการเบ่งบาน รอให้คนมาเด็ด

เสื้อที่บางบดบังอะไรไว้ไม่อยู่เลย ใส่แบบนี้ยั่วคนยิ่งกว่าไม่ใส่ ดูแล้วทำให้คนบ้าคลั่ง