บทที่ 159 นางจึงเป็นเพชฌฆาต

ไม่กี่วันนี้ หลิงจือได้อาศัยอยู่ในบ้านตระกูลหลินอย่างสงบ แม้ว่าในใจนางจะอยากรู้อยากเห็นมาก แต่ยังรู้ว่าทุกสิ่งมิสามารถทำกระทำโดยพลการ

รอมาตลอดจนเรื่องจบลงแล้ว นางจึงได้รีบวิ่งไปถามทุกอย่างที่คิดอยากสอบถาม

“โหร่วเอ๋อ ฆาตกรที่วางยาพิษทำร้ายองค์รัชทายาทจร

บทที่ 160 ความแค้นชิงชังสลักกระดูก

เวลานี้ได้ผ่านเดือนมิถุนายนแล้ว ฤดูร้อนที่ร้อนแรงที่สุดกำลังมาถึง ในคุกใต้ดินที่มืดและอบอ้าว ยุงหนอนหนูมดปรากฏออกมาอย่างต่อเนื่อง

ในอากาศแฝงกลิ่นคาวของดินคละเคล้าด้วยกลิ่นฟาง กลิ่นคาวเลือดจากที่หลงเหลือบนเครื่องมือเครื่องใช้ที่ผ่านการใช้ทรมาน กลิ่นเหม็

บทที่ 161 เยี่ยมเยียนนักโทษรอประหาร

“จางอวี่โหร่ว ข้าจะฆ่าเจ้า ข้าจะฆ่าเจ้า!” เฉินซูเสียนไม่พอใจมากขึ้นมาอย่างไม่ต้องสงสัย ถ้าหากสายตาสามารถใช้ฆ่าคนได้ เชื่อได้เลยว่าในตอนนี้จางอวี่โหร่วจะต้องร่างพรุนเป็นร้อยรูไปแล้วแน่

“ถ้าหากการฆ่าคนผู้หนึ่งง่ายดายเพียงขยับปาก เช่นนั้นคนบางคนก็อาจจะไม