บทที่ 156 กลยุทธ์ไส้ศึก

ตั้งแต่หลังจากเกิดเรื่อง เฉินกั๋วกงก็ไม่ได้นอนหลับสบายมาหลายวันหลายคืนแล้ว

ร้อนใจดั่งไฟเผาอยู่ในบ้านทุกๆ วัน เขารู้สึกว่าตนเองได้กลายเป็นตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ร่วง เกือบจะซึมเศร้าหดหู่

ขุนนางใหญ่ที่เคยมาตำหนักเอาอกเอาใจ ตอนนี้ล้วนหลบเลี่ยงกลัวเขาจนแทบไม่ทัน

บทที่ 157 ฝีมือการแสดงเป็นเลิศ

“ฮ่า กล่าวได้ดีจริง เจ้าน่ารู้เจ้าทำแบบนี้ถ้าถูกคนพบเห็นเข้า ต้องเป็นโทษทัณฑ์มหันต์ฆ่าล้างเก้าชั่วโคตร กระทั่งเปิ่นหวางก็ยากที่จะหนีพ้นการพัวพัน เฉินกั๋วกง เจ้าขวัญกล้าบังอาจนักอ่า!” เป่ยจื่อห้าวกล่าวพลางยิ้มอย่างเย็นชา

“นี่...เรื่องนี้มีเพียงเจ้ารู้ข้ารู้

บทที่ 158 ประหารตัดศีรษะทั้งตระกูล

“ฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้ายฝ่าบาท กระหม่อมถูกใส่ร้ายอ่า!”

แต่ตอนนี้เขาร้องขอความยุติธรรมอีกมากเท่าไรก็ไร้ประโยชน์หมดแล้ว เพราะมีองครักษ์หลวงสองนายเข้ามาคุมตัวเขาออกไป ส่วนคนอื่นๆแน่นอนก็ไปล้างบางตระกูลที่ตำหนักเฉินกั๋วกงโดยตรง

“องค์ชายสาม เจ้าไอ้