บทที่ 14 เสแสร้งหลอกหลวง

��

จ้าวซินซินรออยู่ข้างนอกพักใหญ่ ในที่สุดจางยวี่โหร่วก็เดินออกมา

ในใจของเขาอั้นความโมโหไว้ เพราะคำพูดของนาง นางต้องนั่งรอไปเกือบสี่ชั่วโมง รอจนนางทนไม่ไหวแล้ว

นางมาตั้งแต่เช้า ตอนนี้ก็เที่ยงแล้ว เมื่อก่อนทุกครั้งที่นางมาก็จะมีคนเอาเครื่องดื่มและอาหารม

บทที่ 15 ลักลอบร่วมมือกัน

ชาติก่อน นางไม่รู้โฉมหน้าที่แท้จริงของจ้าวซินซิน เลยถูกนางจับไปเล่นอยู่ในกำมือ แต่จางยวี่โหร่วในวันนี้จะเหมือนเมื่อก่อนได้ยังไง

“เหอะๆ ข้าก็แค่พูดเล่น น้องจ้าวไม่ต้องคิดมากหรอก ข้าเชื่ออยู่แล้วว่าองค์ชายสามต้องช่วยข้าให้หลุดพ้นจากความทุกข์แน่ ยังไงเขาก็พูดว่า

บทที่ 16 หว่านความขัดแย้ง

��

“เจ้าว่าอะไรนะ?” สีหน้าของเป่ยจื่อห้าวเย็นชาเล็กน้อย “นางดีกับเจ้ามาตลอดไม่ใช่หรือ เชื่อเจ้าทุกอย่าง ไม่ว่าของอะไรก็ยอมแบ่งปันให้เจ้าหมด ถึงจะเพราะเรื่องนี้แต่ก็ไม่ใช่ความผิดของเจ้า ทำไมเขาต้องโมโหใส่เจ้าด้วย?”

ก็เพราะว่าจ้าวซินซินสนิทกับจางยวี่โหร่ว เขาเ