บทที่ 127 หงุข้าวสารให้เป็นข้าวสุก

หลิงจือเห็นเขาเป็นแบบนี้ ในใจเต็มไปด้วยความกลัว ทั้งสำนึกเสียใจที่ทำไมตัวเองต้องพูดประโยคนั้น ตอนนี้ผลักตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ที่ยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น

คมดาบเย็นยะเยือกวางขวางบนใบหน้านาง ราวกับว่ากำลังจะใช้แรงแทงเข้าไปในวินาทีถัดไป

หลิงจือหลับต

บทที่ 128 ยอมเชื่อฟังฝ่าบาทข้าดี ๆ

เชือกที่มัดมือและเท้าถูกแก้ออกมา หลิงจือพบว่าตนเองสามารถเคลื่อนไหวได้แล้ว รีบคุกเข่าลงทูลขอวิงวอนทันที

“องค์รัชทายาท อย่าทรงไปฟังเฉินซูเสียนยุแหย่ หล่อนจงใจคิดยั่วความสัมพันธ์ของพระองค์ท่านและพระอนุชาสอง พระองค์ท่านทรงรีบปล่อยหม่อมฉันไปเถอะ วันนี้เรื

บทที่ 129 สาบานว่าถึงตายก็ต้องปกป้องพรหมจรรย์

“พูด ตอนนี้จือเอ๋ออยู่ที่ไหน ถ้าเจ้ากล้าทำร้ายนางสักเส้นผมเส้นหนึ่ง เชื่อไหมว่าเปิ่นหวังฆ่าเจ้าแล้ว”

ถึงแม้ว่าจะถูกบีบคอจนหน้าแดงไปทั่วหมด หายใจขัด เฉินซูเสียนยังคงปากแข็งมาก

“แค้ก ต่อให้วันนี้เจ้าฆ่าข้า ข้าก็จะไม่บอกเจ้า”

ทั้ง