บทที่ 125 สาบสูญไร้ร่องรอย

เมื่อได้ยินวาจานี้ ในใจซูเฟยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่สบายใจบ้าง นางรีบลุกขึ้นทันที เดินไปมารอบ ๆ อย่างใจจดใจจ่อร้อนใจ

“ตอนนี้ควรทำอย่างไร? จือเอ๋ออย่าได้เกิดเหตุเด็ดขาดจึงดีอ่า”

จางยวี่โหร่วก็เป็นกังวลมาก ตอนนี้เหลือเพียงความหวังที่โชคดีมีสุขสักนิด ก็คือท

บทที่ 126 ไม่ได้ครอบครองก็ทำลายเจ้าแล้ว

อะไร? เห็นได้ชัดว่าเป่ยจื่อหัวมิอาจยอมรับได้แล้วโดยสิ้นเชิง!

จือเอ๋อเป็นพระชายาในอนาคตของเขา หรือว่ากระทั่งสิทธิที่จะปกป้องผู้หญิงของตนเอง เขาก็ล้วนไม่มีแล้วหรือ?

ทุกคนต่างเป็นพี่น้องกัน พระเชษฐามักจะไว้หน้าเขา และเสด็จพ่อก็เปี่ยมด้วยความรั

บทที่ 127 หงุข้าวสารให้เป็นข้าวสุก

หลิงจือเห็นเขาเป็นแบบนี้ ในใจเต็มไปด้วยความกลัว ทั้งสำนึกเสียใจที่ทำไมตัวเองต้องพูดประโยคนั้น ตอนนี้ผลักตัวเองเข้าไปในสถานการณ์ที่ยิ่งเป็นอันตรายมากขึ้น

คมดาบเย็นยะเยือกวางขวางบนใบหน้านาง ราวกับว่ากำลังจะใช้แรงแทงเข้าไปในวินาทีถัดไป

หลิงจือหลับต