บทที่ 467 แก้แค้นตามสาสม

ข่าวการสวรรคตของฮ่องเต้แพร่กระจายออกไป

เป็นวันที่สองแล้ว

ทั่วทั้งเมืองคลุมด้วยสีขาว ทั้งประเทศไว้ทุกข์

การสิ้นพระชนม์เป็นไปอย่างกะทันหัน ไม่มีการทิ้งพระราชโองการสุดท้ายไว้

หลังพิธีศพของฮ่องเต้ รัชทายาทที่อ่อนแอได้สืบทอดบัลลังก์อย่างเป็นธรรมชาติ

ในพิธีขึ้นครองราชย์ ฮ่องเต้อ

บทที่ 468 การไว้ทุกข์ทั่วประเทศ

ในช่วงไว้ทุกข์ทั่วประเทศ

งานเฉลิมฉลอง งานรื่นเริง และงานแต่งงานทั้งหมดถูกห้าม

เหล่าพระญาติของฮ่องเต้และขุนนางสำคัญของราชสำนักต่างไปร่วมไว้ทุกข์

มีเพียงครอบครัวของเจียงเมี่ยวเมี่ยวที่ว่างมากที่สุด

เนื่องจากมีการห้ามจัดเลี้ยง ธุรกิจของอีจิ้นจวี่จึงซบเซา

ทำให้ทั้งครอบค

บทที่ 469 นายพลตายในสนามรบร้อยครั้ง

ที่ชายแดนมีการสู้รบ

แต่ไม่ถึงขั้นฉุกเฉิน

มู่อวิ๋นจี้ยกกลับมาแล้ว แต่พาทหารมาเพียงสามพันนาย

ถึงกระนั้น ก็ยังมีขุนนางผู้ตรวจการที่ปากเปราะกล่าวโทษเขา บอกว่าการกลับเมืองหลวงโดยไม่มีพระราชโองการเป็นความผิดร้ายแรง

ราชสำนักก็เหมือนบริษัท ต้องมีเสียงที่แตกต่างปรากฏขึ้น