บทที่ 46 เปลี่ยนหนัง

ดึกสงัด

พระจันทร์สว่าง ดาวประปราย

ในวัดร้างกลางเขา แสงไฟกะพริบวูบวาบ

กองไฟในลานวัดลุกโชน ส่งเสียงดังซู่ซ่า

ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ในกรงมีหมีดำสองตัว เป็นหมีดำตัวจริง

เจียงจื่อเฟิงกับหลี่ซานหลางนอนราบที่ประตู แอบมองผ่านช่องประตู เห็นหมีดำถูกมัดอย่างแน่นหนา ส่งเสียงคำรามดัง

ตาขอ

บทที่ 47 คนหรือหมี

"เด็กผู้ชายอ้วนขาวในนั้น เป็นลูกชายคนเล็กของนายอำเภอ นายอำเภารักเขามาก... ฮ่าๆ... พวกเจ้าหนีไม่รอดแล้ว!"

หลี่ซานหลางชี้ไปที่ห้องขัง สีหน้าภูมิใจ

ชายหนวดเคราดกสีหน้าไม่ดี

ทุกคนสีหน้าไม่ดี

ชายแผลเป็นกับภรรยาถอยหลังไปหลายก้าว กลัวว่าหัวหน้าจะลงโทษพวกเขา

"หัวหน้า ไม่เอาเด็กนั่นมาข

บทที่ 48 กรรมตามสนอง

ยามเช้า

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นขึ้น

ตายังไม่ทันลืม ยกก้นขึ้นแล้วปล่อยลมดัง...

เธอรีบกลั้นหายใจ

"ทำไมพังพอนปล่อยลมเหม็นอีกแล้ว..."

หลี่ซานหลางพึมพำครึ่งหลับครึ่งตื่น พลิกตัวแล้วหลับต่อ

เมื่อคืนยุ่งทั้งคืน ตอนนี้ถึงฟ้าถล่มก็อย่าหวังจะรบกวนการนอนของเขา

ได้ยินเสียงหลี่ซานหลาง เจียง