บทที่ 459 เชิญเข้ากับดัก

การลองใจครั้งสุดท้าย

ขุนนางคุกเข่าเกือบครึ่งวัน

ไม่ได้รับการตอบสนองใดๆ

เมื่อโก่งธนูแล้ว ไม่มีลูกธนูย้อนกลับ อ๋องเฉินไม่อยากรออีกแล้ว เป็นหรือตาย ก็มีเพียงชั่วครู่นี้

เขานำขุนนางทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังตำหนักบรรทมของฮ่องเต้

ขันทียวี่ตกใจจนสีหน้าเปลี่ยน รีบนำคนออกมาขัดขวาง: "ฝ่

บทที่ 460 ยังไม่ทันออกรบก็ตาย

เมฆก้อนลอยผ่าน

ค่อยๆ รวมตัวกัน

ยิ่งสะสมมากขึ้น ยิ่งหนาขึ้น กลายเป็นเมฆดำ

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ หายไปในกลุ่มเมฆ

ท้องฟ้าที่เคยสดใส จู่ๆ ก็มืดครึ้มด้วยเมฆดำ ทำให้บรรยากาศน่าอึดอัด

ชั่วขณะหนึ่ง ฟ้าแลบฟ้าร้อง เสียงฟ้าร้องดังสนั่น

ทำให้บรรยากาศที่ตึงเครียดอยู่แล้วยิ่งหนักอึ้งขึ้น

บทที่ 461 จงใจใส่ร้าย

เขาเริ่มแก้แค้น

พวกนางกำนัลและขันทีที่เคยรังแกเขา วันรุ่งขึ้นก็จะพลัดตกน้ำจมตาย พลาดล้มตาย หรือถูกงูพิษและแมงมุมพิษกัดตาย

ไม่เพียงแต่คนในวังเท่านั้น องค์ชายและองค์หญิงที่เคยรังแกเขา หรือสนมที่เคยดูถูกพระมารดาของเขาก็เป็นเช่นกัน

ทั้งหมดล้วนตายด้วยอุบัติเหตุ

ในวังเป็นเช่นนี้มาต