บทที่ 452

ตั๊กแตนตำข้าว

เมืองหลวง

ข่าวลือระบาด ทุกคนต่างกังวล

มีขุนนางจำนวนมากถูกจำคุก และจำนวนมากถูกยึดทรัพย์

ด้วยการ "เสียสละ" ของพวกเขา ท้องพระคลังก็เต็มขึ้นไม่น้อย

โดยเฉพาะบ้านของขุนนางเจียง

เป็นเสนาบดีชุยที่สั่งตรวจค้นยึดทรัพย์ แค่ถอดยศปลดตำแหน่ง ไม่ได้ลงโทษทางอาญา

อาจเป็นเพราะคุกของกรมอาญา

บทที่ 453

สร้างกรงขังตัวเอง

"แม่กลับมาแล้วหรือ?"

เมี่ยวเมี่ยวกระโดดขึ้นจากเก้าอี้นอนทันที

เมล็ดแตงโมในมือร่วงกระจายเต็มพื้น

เอื้อมมือไปคว้าจิ๊บๆ: "เจ้าว่าแม่กลับมาจากชายแดนแล้วหรือ?"

นกสีแดงตัวเล็กตกใจ กระพือปีกอย่างแรง ส่งเสียงร้องจิ๊บๆๆ

[กลับมาแล้ว เจียงเมี่ยวเมี่ยว ปล่อยข้านะ... เจ้าจะบีบข้าต

บทที่ 454

ฆ่ากลับ

ยามรุ่งสาง

เที่ยงคืน

ในวังเกิดเพลิงไหม้อีกครั้ง

เปลวไฟลุกโชน ควันปกคลุม

แสงสว่างสีแดงทาบทาทั่วท้องฟ้า

ครั้งนี้ไฟไหม้ที่ตำหนักบรรทมของเซินเจาอี๋ เปลวไฟรุนแรงมาก

บรรดาสนมต่างขังตัวเองในห้อง ไม่ฟัง ไม่ดู ไม่ถาม รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

พวกนางอยู่ในวังมาเกือบทั้งชีวิต ย่อมรู้ดีถึงอำนาจ