บทที่ 393: ยกหินขว้างเท้าตัวเอง

องค์หญิงอวี๋ชิงเดินอ้อมไปด้านหลังฮ่องเต้เซวียน

ขณะนวดไหล่ให้พระบิดา นางก็พูดว่า: "พระบิดา หม่อมข้ารับเด็กหญิงคนหนึ่งเป็นบุตรบุญธรรม นางมีหน้าตาคล้ายหม่อมข้ามาก เป็นหลานสาวของอดีตแม่ทัพหลู่ เมื่อวานพาเธอออกไปเที่ยว บังเอิญเจอฝนตก และอยู่ใกล้อุทยานของน้องสี่ จึงเข้าไป

บทที่ 394: ใครช่างไร้คุณธรรมเช่นนั้น

เช้าตรู่

ฟ้าเพิ่งสว่าง

เมื่อเจียงจื่อฉินตื่นขึ้น เฉินอ๋องก็ไปแล้ว

เฉินอ๋องดีต่อนางมาก ไม่ว่านางจะต้องการอะไรก็ตอบสนอง ตราบใดที่ไม่ต้องเข้าเฝ้าตอนเช้า เขาจะจัดการธุระเสร็จแล้วมาอยู่กับนาง

แม้ว่าความจริงแล้วนางไม่ได้ต้องการให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อนก็ตาม

แต่วันแล้ว

บทที่ 395: การเข้าวัง

เที่ยงวัน

หลังกินข้าวเสร็จ

ถึงเวลาพักกลางวันของเมี่ยวเมี่ยว

นอนไม่หลับ รู้สึกเบื่อนิดๆ เพราะช่วงนี้เจอเรื่องมากมาย สมองน้อยๆ ควบคุมความคิดที่สับสนไม่ได้

นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง พลิกไปพลิกมา

ไม่มีความง่วงเลย

จากนั้นรู้สึกว่ามีคนเข้ามาเปิดม่าน คิดว่าเป็นแม่หรือป้า

พอลืมตา กล