บทที่ 373 การเปิดใจ

"การทำให้เมี่ยวเมี่ยวหายไป เป็นความผิดของข้า"

องค์หญิงอวี๋ชิงก้มหน้า ไม่กล้าสบตาฉุยเยี่ยน

เธอรู้สึกผิด เธอรู้สึกละอายใจ

เธอคิดว่าตัวเองช่างโง่เหลือเกิน มีชีวิตอย่างระมัดระวังในวัง

แต่พอออกนอกประตูวัง กลับโง่เขลาไว้ใจคนภายนอก

แม้ตอนนี้ลูกสาวจะมีชีวิตอยู่และยืนอยู่ตรงหน้า ก็ยังไม

บทที่ 374 ไร้ยารักษา

"มี มีครับ"

องค์หญิงอวี๋ชิงมองฉุยเยี่ยน สีหน้าคลุมเครือ

ถามเขา: "ท่านรู้ได้อย่างไรว่ายาต้มของรัชทายาทมีข้าวหลวงผสมอยู่?"

รัชทายาทมีอาการไอ ต้องดื่มยาต้มทุกวัน ในตำรับยาก็มีตัวนี้อยู่ และกินแล้วได้ผลดีมาก

ฉุยเยี่ยนไม่น่าจะรู้เรื่องนี้

เว้นแต่เขาจะส่งคนไปแฝงตัวในกรมหมอหลวงหรือวั

บทที่ 375 ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย

กลับมาที่สวนลู่

องค์หญิงอวี๋ชิงพูดกับลู่ชิงเหยาเพียงประโยคเดียว "ฝากลูกสาวด้วย" แล้วรีบกลับจวนองค์หญิงทางประตูเล็ก

ท่าทางขององค์หญิงมีความคุ้นเคยอย่างประหลาด

ลู่ชิงเหยามองซิ่วซิ่วด้วยความสงสัย อยากถามว่าเกิดอะไรขึ้น

ซิ่วซิ่วเข้าใจความหมาย จึงพูดว่า: "เมื่อวานท่านฉุยอ