บทที่ 365 จงเป็นพี่สะใภ้ของข้า

เด็กหญิงวาดภาพลึกลับบนกระดาษ

มือเปื้อนหมึกไปหมด

กงจู่หรงอันขมวดคิ้วเล็กน้อย "เมี่ยวเมี่ยว เราเลิกวาดรูปกันเถอะ มาเรียนดนตรีกันดีกว่า เธออยากเรียนเครื่องดนตรีอะไร พี่จะสอนให้"

กงจู่หรงอันแนะนำเครื่องดนตรีทั้งหมด

เธอเล่นได้ทั้งพิณผีผา คงโฮว และกู่ฉิน แต่เชี่ยวชาญที่สุด

บทที่ 366 หารือเรื่องการสู่ขอ

ยามเย็น

ลู่ชิงเหยากลับบ้าน

สิ่งแรกที่เธอทำคือ ไปหาจวิ้นจู่หรงอันเพื่อดื่มชาและพูดคุยกัน

แม้ตอนนี้ทั้งสองจะนั่งเผชิญหน้ากันอยู่ในห้องหนังสือแล้ว

แต่เธอก็ยังตัดสินใจไม่ได้

หญิงสาวตรงหน้าเป็นคนเรียบร้อย อ่อนหวาน มีมารยาท แต่ค่อนข้างขี้อาย

ตอนนี้เธอก้มหน้า มือกำลังบิดผ้าเ

บทที่ 367 เห็นสิ่งของนึกถึงคน

วันนี้จวิ้นจู่หรงอันอารมณ์ดีมาก

ตื่นแต่เช้าตรู่

ตื่นเร็วกว่าเจียงเมี่ยวเมี่ยวเสียอีก

หลังจากแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว จึงดึงเด็กหญิงออกมาจากผ้าห่ม

อย่างกระตือรือร้น ช่วยหวีผมที่ยุ่งเหยิง ทำมวยผม ใส่กระโปรงเล็กๆ

ดูท่าทางเหมือนจะออกไปข้างนอก

"พี่เยวี่ยน พวกเราจะไปไหนกันคะ?"