บทที่ 321 ความแค้นของสองชีวิต

วสันตฤดู

พืชพันธุ์ฟื้นชีวิต น้ำแข็งละลาย

ช่วงเทศกาลเช็งเม้งเรือขนส่งเริ่มออกเดินทาง

เรือใบในคลองแล่นพลุกพล่าน พ่อค้าจากทั่วสารทิศมารวมตัวกันที่ท่าเรือ

แม้ฟ้ายังไม่สาง ท่าเรือก็เต็มไปด้วยผู้คนหนาแน่นแล้ว

หลังจากผ่านฤดูหนาวอันยาวนาน ร้านค้าใหญ่น้อยในเมืองหลวงล้วนเร่งต้อ

บทที่ 322 ความอยุติธรรมถูกเปิดเผย

ต้นเดือนสามช่วงวสันตฤดูที่อบอุ่น

เป็นช่วงเวลาที่ดี

แต่เช้าตรู่ นกสาลิกาส่งเสียงร้องบนกิ่งไม้

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นตรงเวลาพอดี

ไม่มีทางเลือก นาฬิกาชีวภาพของเธอถูกคุณป้าคนที่สองปรับเปลี่ยนไปแล้ว

เธอเกาะที่หน้าต่าง มองนกสาลิกาที่กำลังส่งเสียงจิ๊บๆ กระโดดขึ้นลงอยู่ข้า

บทที่ 323 ชาตินี้ไม่ขอพบกันอีก

ที่ศาลาเย็นในสวนหลังบ้าน

บรรยากาศดูอึดอัดอยู่บ้าง

เถาเถาก้มหน้านิ่ง

เธอไม่รู้จะเริ่มพูดอย่างไรดี

เธอไม่เคยมีความบาดหมางกับลู่ชิงเหยา ยิ่งกว่านั้นเธอยังชื่นชมหญิงคนนี้ แต่เพราะพ่อที่ตายไปแล้วของเธอเคยทำร้ายลูกของอีกฝ่าย

ตอนนี้พอเห็นเมี่ยวเมี่ยวเด็กคนนี้ ทำให้เธอรู้สึก