บทที่ 317

โศกนาฏกรรมที่เกิดจากซาลาเปา

หิมะหยุดตกแล้ว

ลมก็หยุดพัด

ทัศนวิสัยชัดเจนขึ้น

มู่เชียนเซวี่ยพาเด็กๆ มาเรียนรู้ความทุกข์ยากของประชาชน

เดิมไม่ได้คิดจะมาที่นี่ แต่พอได้ยินคำถามจากเมี่ยวเมี่ยว จึงเปลี่ยนใจ

ตอนนี้ที่จริงแล้วอยากให้เฉิงอันได้เห็น ได้เข้าใจอีกด้านหนึ่งของเมืองหลวง

เด็กคนนี้ อายุ

บทที่ 318

ทุกอย่างผิดไปจากที่หวัง

ค่ำคืน

หิมะใหญ่เท่าขนห่านโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า

ในห้องมีถ่านไฟหลายกระถาง แต่เจียงจื่อชินยังรู้สึกหนาว

เธอขดตัวสั่นอยู่ที่มุมเตียง

เพิ่งส่งคนไปสืบข่าวมา มีผู้อพยพบาดเจ็บล้มตายนับไม่ถ้วน

เธอไม่เข้าใจ ทั้งที่แค่อยากทำความดี สร้างชื่อเสียงให้พ่อสะสมไว้บ้าง

ทำไมถึงเก

บทที่ 319

ทำไมถึงปกป้อง

คืนนั้น

เพราะขนมปังหนึ่งชิ้น

ผู้อพยพแห่เข้าไปแย่งชิง ผลักดันกันไปมา ทำให้คนล้มกันเป็นแถบ

มีคนมากเกินไป รวมทั้งคนชรา เด็ก และสตรี

มีคนตายไม่น้อย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวกลับถึงบ้าน ยังตกใจไม่หาย

แต่ก่อนเคยแต่เห็นข่าวเหตุการณ์เหยียบกันตายแบบนี้ ไม่คิดว่าครั้งนี้จะได้ประสบด้วยตัวเอ