บทที่ 256

กลับเมืองหลวง

ปลายฤดูใบไม้ผลิต้นฤดูร้อน

ช่วงเทศกาลชิงหมิง

หลังจากฝนพรำตกลงมาสองสามครั้ง

เช้าเย็นอากาศเย็นสบาย แต่ตอนเที่ยงกลับเริ่มร้อนขึ้นมา

หลังจากร่วมงานแต่งงานของพี่สาวเฉียว

ครอบครัวของเจียงเมี่ยวเมี่ยวอยู่ที่หมู่บ้านเถาซีหลายวัน ส่วนใหญ่เพราะชาวบ้านมีน้ำใจมาก

พวกเขามอบของขวัญมากม

บทที่ 257

เส้นทางที่กว้างขึ้น

ยามเย็น

พระอาทิตย์คล้อยต่ำทางทิศตะวันตก

ลมไม่หยุดพัด

พัดเปิดแนวสีแดงอมชมพูที่แผ่กระจายอยู่ขอบฟ้า

ใต้แสงอาทิตย์ยามเย็น ขบวนรถค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า

ได้ยินว่าการเดินทางทางน้ำเร็วกว่า แต่เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกว่าการเดินทางทางบกปลอดภัยกว่า

ได้ยินพ่อค้าที่ผ่านมาเล่าว่

บทที่ 258

มีการซุ่มโจมตี

"โฮ่ว~~"

"โฮ่ว~~ว~~"

เสียงหอนของหมาป่าขาวดังก้องทุ่งกว้าง

เจียงเมี่ยวเมี่ยวรู้สึกเครียดนิดหน่อย

เจียงเสี่ยวไป๋ (หมาป่าขาว) บอกว่ามีคนอยู่ในป่า

หมาป่าสามารถดมกลิ่นได้ไกลถึงสองกิโลเมตร และได้ยินเสียงไกลถึงสิบกิโลเมตร

จิ่วจิ่ว (นกน้อย) บอกว่ามีคนซุ่มอยู่ในป่ารอบๆ ค่ายจำนวน