บทที่ 237 ฉันไม่ใช่แม่ของเจ้า

ทางเหนือมีหญิงงาม

เลอโฉมและอิสระ[1]

ในต้าเหลียงมีหญิงงามมากมาย

แต่ที่จะเรียกได้ว่าโฉมงามถึงขั้นล่มบ้านล่มเมือง

มีเพียงคนเดียว คือองค์หญิงอวี๋ชิง

ณ คฤหาสน์นอกเมืองหลวง

หิมะขาวโพลน น้ำแข็งยังไม่ละลาย อากาศฤดูใบไม้ผลิหนาวเหน็บ ลมหนาวเสียดกระดูก

สตรีงามยืนอยู่ท่ามกลางสายล

บทที่ 238 ความเจ็บปวดจากการสูญเสียลูก

นอกศาลาพัก

ลมแรงมาก

ลมหนาวพัดผ่านใบหน้า

พัดผมงามขององค์หญิงอวี๋ชิงให้ยุ่งเหยิง

เธอรวบเสื้อคลุม ค่อยๆ เดินไปข้างหน้า

ดึงผ้าที่อุดปากฟูหม่าเฉาออก จ้องเขาด้วยสายตาเย็นชาพร้อมรอยยิ้มกำกวม

"ท่านจะทำอะไรกับเจียเยว่?" ฟูหม่าเฉาสะบัดหลุดจากองครักษ์ มององค์หญิงอวี๋ชิงด

บทที่ 239 เสียชีวิตจากการลอบสังหาร

ฟูหม่าเฉาสั่นไปทั้งร่าง

รู้สึกเหมือนถูกมดนับหมื่นกัด

ราวกับมีคนบีบคอเขาแน่น หายใจไม่ออก

ทันใดนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นผ่านหน้าอก เขาหมดแรงไปทั้งตัว ทรุดตัวลงบนพื้น

ม่านตาเขาขยาย มององค์หญิงอวี๋ชิงด้วยความหวาดกลัว

จับชายกระโปรงของเธอแน่น "เจียเยว่..."

"เจียเยว่..