บทที่ 171 กลับไปไม่ได้อีกแล้ว

เป็นมารดาของเธอจริงๆ ที่วางเพลิง

ดูจากสีหน้าของป้าเมย ก็บอกได้ทุกอย่างแล้ว

เจียงจื่อฉินรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งใจ ร่างกายสั่นเทาด้วยความตื่นเต้น สีหน้าดูแย่มาก

กลับไปไม่ได้อีกแล้ว...

ไม่รู้ว่าควรโทษมารดาหรือไม่?

แต่ในใจก็มีทั้งความเคียดแค้นและความไม่พอใจ

ป้าเมยอ้าปากแล

บทที่ 172 แขกผู้มีเกียรติมาเยือน

ยามเช้า

วันที่แจ่มใส

นกกางเขนเกาะบนกิ่งไม้

ฝนที่ตกติดต่อกันหลายวันหยุดลงในที่สุด

หลังจากเสียงฟ้าร้องกึกก้องผ่านไป

เห็ดในภูเขาและเห็ดต่างๆ เริ่มงอกขึ้นมา

ร้านอี้ผินจวี้ชั้นหนึ่งในเจียงโจวได้เปิดตัวเมนูใหม่ ซึ่งแตกต่างจากอาหารป่าที่หายากและมีราคาแพงอย่างเห็ดไก่และเห

บทที่ 173 เพื่อนรักผู้รู้ใจ

ยามบ่าย

เจียงเมี่ยวเมี่ยวตื่นจากการงีบหลับ

นั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ในลานบ้านเพื่อรับลมเย็น

วันนี้พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองหยุดงาน แม่ก็ไม่ได้ออกไปไหนซึ่งเป็นเรื่องหายาก อยู่บ้านเป็นเพื่อนพวกเขา

ทั้งครอบครัวอยู่พร้อมหน้า บรรยากาศครึกครื้น

ลู่ชิงเหยาแม้จะอยู่เป็นเพื่อนพวกเขา ก็ยังไ