บทที่ 156 หนีงานแต่งมา

เมล็ดถั่วงอกตัวน้อยถูกพาออกไปในที่สุด

เสียงร้องไห้ของเด็กย้ายจากบ้านเจียงเมี่ยวเมี่ยวไปบ้านข้างๆ

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถอนหายใจยาว

ซิ่วซิ่วก็ถอนหายใจเช่นกัน

เธอรู้สึกว่ามันก็แค่ถูกราดด้วยน้ำซุปผัก ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแม้แต่เส้นขนเดียว

อ๋องจิง (王景) เป็นคนมีเหตุผล คงไม่โทษเมี่ยวเม

บทที่ 157 ลากพวกเขาลงน้ำ

ค่ำคืน

เจียงเฉียวเอ๋อร์พักที่คฤหาสน์ลู่

เธอที่หลายวันนี้นอนไม่ค่อยหลับ ในที่สุดก็ได้นอนหลับสบาย

ในห้องยังจุดธูปช่วยให้นอนหลับด้วย

เธอนอนอยู่บนที่นอนนุ่มๆ หอมๆ ไม่นานก็หลับไป แถมยังกรนเบาๆ ด้วย

ตอนที่ลู่ชิงเหยากลับมาไม่ได้ถามอะไรทั้งสิ้น ให้เฉียวเอ๋อร์อาบน้ำอุ่น แล้วนอนให้

บทที่ 158 เสียงกรีดร้องคุ้นหู

เจียงเมี่ยวเมี่ยวหาว

ปีนลุกจากเตียง เท้าเปล่า แล้ววิ่งตึงๆ ออกไป

เห็นพี่เฉียวกำลังถือน้ำล้างหน้าและแปรงสีฟันเล็กๆ พร้อมผงฟันเข้ามา

เธอชอบกินของหวาน แต่ก็ชอบแปรงฟันด้วย

ในยุคนี้ไม่มีทันตแพทย์ ถ้าปวดฟันขึ้นมาคือเรื่องใหญ่ ทำได้แค่ทายาสมุนไพร ทั้งขมทั้งกลิ่นแย่ ไม่ระวังอ