บทที่ 154 อยู่ห่างอันตราย

จวิ้นจู่หรงอันถูกมารดาพากลับไปแล้ว

เรื่องปีนกำแพงนั้น เกินขอบเขตที่พระชายาเหลียงจะยอมรับได้

แม่ลูกทั้งสองคนถูกอบรมมาตามแบบกุลสตรีตระกูลใหญ่ ความคิดอาจจะอิสระได้ แต่การกระทำและมารยาทไม่อาจนอกกรอบ

เพราะโรคของลูกสาว

พระชายาเหลียงอนุญาตให้เธอขี่ม้า ตีลูกบอล เตะลูกหนัง อนุญาต

บทที่ 155 รักษานิสัยไม่ดีของเจ้า

"นกแดงน้อย!"

เฉาเจียเยว่ที่เมื่อครู่หน้าตาหมองคล้ำ ตาสว่างวาบทันที จ้องมองนกแดงน้อยบนหลังหมาป่าขาวอย่างเร่าร้อน

มีความรู้สึกดีใจเหมือนได้สิ่งที่เสียไปกลับคืนมา

เธอดึงมือจวิ้นจู่หรงอัน มองนกแดงน้อยพลางพูด "คุณย่าสามี หนูอยากได้นกตัวนั้น"

จวิ้นจู่หรงอันกระตุกมุมปาก

บทที่ 156 หนีงานแต่งมา

เมล็ดถั่วงอกตัวน้อยถูกพาออกไปในที่สุด

เสียงร้องไห้ของเด็กย้ายจากบ้านเจียงเมี่ยวเมี่ยวไปบ้านข้างๆ

เจียงเมี่ยวเมี่ยวถอนหายใจยาว

ซิ่วซิ่วก็ถอนหายใจเช่นกัน

เธอรู้สึกว่ามันก็แค่ถูกราดด้วยน้ำซุปผัก ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บแม้แต่เส้นขนเดียว

อ๋องจิง (王景) เป็นคนมีเหตุผล คงไม่โทษเมี่ยวเม