บทที่ 135 เลี้ยงเหมือนหมู

ท่านอ๋องเหลียงโกรธจนตัวสั่น

หญิงคนนี้กล้าขัดคำสั่งเขา และยังฆ่าคนของเขา

"ชุยหมิงจู เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? พวกนั้นล้วนเป็นคนของข้า เจ้ากล้าได้อย่างไร?"

ท่านอ๋องเหลียงโกรธจนหน้าแดง ตบเตียงอย่างแรง ตาเบิกโพลงด้วยความโกรธ

ชุยหมิงจูเห็นเขาเป็นเช่นนี้ ก็ถอยหลังไปหลายก้าวโดยไม่รู้ตั

บทที่ 136 อย่าเรียกว่าเจ้าตัวน้อย

ยามเย็น

หิมะเล็กๆ โปรยปรายลงมาจากท้องฟ้า

ในห้องมีถ่านไฟลุกโชติช่วง

อ๋องเหลียงที่หิวจนแทบจะเป็นลม ในที่สุดก็ได้รอคอยอาหารมื้อใหญ่ของเขา

กลิ่นหอมโชยมาแต่ไกลตั้งแต่ด้านนอก

เขารอไม่ไหวแล้ว "ฝูชิงฝูเต๋อ เร็วพยุงข้าขึ้นมา"

เมื่อเขาลุกขึ้นนั่ง และเห็นอาหารที่สาวใช้ยกเข้า

บทที่ 137 ไม่ต่างอะไรกับหมู

ค่ำคืน

เจียงเมี่ยวเมี่ยวนอนบนเตียงด้วยท้องกลมป่อง

ครางเบาๆ

"แม่ ปวดท้อง..."

พระชายาของอ๋องเหลียงเรียกหมอซุนมาตรวจอาการคุณหนูน้อย

เมื่อครู่นี้ทำให้นางตกใจมาก

ตอนเย็น คุณป้าได้เชิญเมี่ยวเมี่ยวน้อยอยู่ร่วมโต๊ะอาหาร แต่ระหว่างกินไปกินมา เธอก็กุมท้องร้องว่าเจ็บ

"หมอซุน เมี