บทที่ 108 เลิกทำเพราะกลัวสำลัก

ในตะกร้าหลัง

กองเห็ดที่ถูกเหยียบแย่เละเทะ

แม้แต่เห็ดหลายตัวที่ยังไม่แตกเปลือกออกมาก็ถูกทุบให้แตกเสียแล้ว

ลู่ชิงเหยาใจเต้นแรง

"ใครทำ?"

ในลานเงียบสงบ

เมื่อชาวบ้านไปถึง คนเหล่านั้นหายไปจากสายตาแล้ว ดูเหมือนจะไม่ใช่ฝีมือคนเดียว

เห็ดในป่าไผ่ใหญ่ของหมู่บ้านเถาซีถูกทำลายหมด

บทที่ 109 ผูกผลประโยชน์เข้าด้วยกัน

ยี่สิบตำลึงเงิน

ในหมู่บ้านเถาซี สำหรับครอบครัวเกษตรกรใดๆ

ก็ไม่ใช่จำนวนเล็กน้อย

แต่หมู่บ้านเถาซีตอนนี้แตกต่างไปแล้ว

ในเวลาไม่ถึงปี

เกือบทุกบ้านแก้ปัญหาอิ่มอุ่นได้แล้ว

หาเงินได้ มีข้าวมีเนื้อ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ ซ่อมแซมบ้าน เพิ่มสัตว์ปีก

จนถึงตอนนี้

ชาวบ้านในกระเป๋

บทที่ 110 ผู้มีพระคุณช่วยชีวิต

"สามร้อยตำลึงเถอะ!"

หนึ่งร้อยตำลึงน้อยเกินไป

เจียงอวิ๋นหู่คิดครู่หนึ่งแล้วพูด

เขาก็ไม่ได้คิดจะร่ำรวยใหญ่โต

แค่อยากให้ครอบครัวอยู่กันอย่างอบอุ่น มีเงินพอใช้ก็พอใจแล้ว

"พ่อแม่ ห้าร้อยตำลึงเถอะ ป้าทำแบบนี้เพราะดูแลเราถึงให้ลงทุนเยอะขนาดนี้"

เจียงเฉียวเอ๋อร์กลับจากทำงาน