ตอน 72
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 72
นาราภัทรร้องออกมาอย่างสิ้นหวังทั้งฝ่ามือกำปั้นหนักๆ ที่ประเคนเข้าใส่ติดๆ กันทำให้เธอเจ็บจนตัวชาไม่มีเรี่ยวแรงที่จะดิ้นรนต่อไป น้ำตาอุ่นไหลลงมาเป็นทางยาวทำไมชะตาชีวิตเธอต้องเป็นเช่นนี้ทำไมถึงได้โชคร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่มีที่สิ้นสุด มือเล็กพยายามควานหาเศษดินก้อนกรวดเพื่อใช้เป็นเครื่องมือป้องกั
ตอน 73
บทที่ 73
“เจ้าชาย...น้ำหนาวกลัว”
ร่างบางโผเข้าสวมกอดเจ้าชายซารีฟร์ไว้แนบแน่นสะอื้นร้องไห้จนตัวสั่นโยนไม่เคยเจอเหตุการณ์ที่น่าหวาดกลัวเช่นนี้มาก่อน
“ไม่ต้องกลัวแล้วยอดรัก เราอยู่กับเจ้าตรงนี้แล้ว”
“มัน...มันตบหน้าต่อยท้องน้ำหนาว...เลือด...” หญิงสะอื้นฮักเอ่ยบอกตะกุกตะกัก
“จุ๊ๆ ไม่มีอะไรแล้ว แค่ฝันร
ตอน 74
บทที่ 74
นาราภัทรขยับกายเข้าหาเจ้าชายหนุ่มเล็กน้อยใบหน้างามดวงตากลมโตเผยความหวาดกลัวให้เห็นเมื่อย้อนนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน
“เจ็บไปทั้งตัวเลยค่ะ เจ้าชายคะ...ผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เขาพูดภาษาอาหรับด้วยแล้วเขาเอ่อ...เขาตายแล้วใช่ไหมคะ น้ำหนาวเห็นเลือด...”
“น้ำหนาว...ลืมมันเสียเถอะน่ะ มันเป็นแค่พายุร้ายท