ตอน 67
พายุรักแห่งเม็ดทราย
บทที่ 67
นาราภัทรยิ้มเยาะก้มลงเข้าไปใกล้ๆ ใบหน้าคมเข้มที่ยังตีหน้าบึ้งถมึงทึงจากนั้นก็ได้เอ่ยตอบเสียงเย็นยะเยือกไม่สะทกสะท้านกับไฟพิโรธที่กำลังลุกวาวอยู่ในดวงตาคมกริบ
“อย่าเหมาว่าผู้หญิงทุกคนต้องสยบอยู่แทบเท้าของเจ้าชายสิค่ะ และอย่าคิดว่าจะมีแค่รสรักของเจ้าชายเท่านั้นที่จะทำให้น้ำหนาวเคลิบเคลิ้มได้”
ตอน 68
บทที่ 68
เกือบสองชั่วโมงที่ต้องทนเห็นภาพบาดตาบาดใจที่เรียกว่ากินข้าวคำตามด้วยจูบดูดดื่มที่เจ้าชายซารีฟร์กับนางแบบลอเรนได้แสดงออกต่อกันโดยไม่สนใจสายตาของแขกคนอื่นหรือแม้แต่ตัวเธอที่ยืนนิ่งขึงอยู่ใกล้ๆ
นาราภัทรรู้ซึ้งคำว่าเจ็บจนด้านชาแล้วว่าเป็นเช่นได้ หัวใจดวงเล็กเจ็บร้าวจนปวดระบม ขอบตาร้อนผ่าวปวดตุ
ตอน 69
บทที่ 69
“นาราภัทรลืมเสื้อโค้ทพะยะค่ะ”
ด้วยพอที่จะเดาสถานการณ์ระหว่างเจ้าชายรูปงามผู้เลื่องชื่อกับลูกจ้างสาวชาวไทยได้ว่าอะไรเป็นอะไรแซมจึงฝากเสื้อโค้ทตัวยาวไปกับเจ้าชายซารีฟร์
เจ้าชายซารีฟร์รับเสื้อโค้ทมาถือไว้ด้วยกริยาทะนุถนอม ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความเป็นห่วงแก้วตาดวงใจที่ออกไปเผชิญกั