บทที่ 35

“แต่...พระองค์พะยะค่ะ”

“นี่คือคำสั่ง พวกเจ้าห้ามตามเราไปบนรถเมล์” เจ้าชายซารีฟร์ถลึงตาตีหน้าบึ้งใส่เมื่ออาดิลอ้าปากกำลังจะเอ่ยค้านขัดคำสั่งอีกคน

“ถ้าไม่ให้ตามไปอารักขาบนรถเมล์ พวกกระหม่อมขอขับรถตามไปห่างๆ พะยะค่ะ”

ใช่ว่าจะมีแค่เจ้าชายองค์รองแห่งทะเลทรายเท่านั้นที่เป็นผู้ดื้อด้านรั้นหัวชนฝ

บทที่ 36

เส้นแส้ที่ต่างก็ผลัดกันเฆี่ยนลงบนหัวใจของกันและกันต่างก็ก่อให้เกิดความปวดร้าวเจ็บช้ำไม่แพ้กัน นาราภัทรขบเม้มริมฝีปากที่สั่นระริกไว้แน่น ดวงตาคู่สวยกลมโตเผยแววรวดร้าวมีน้ำตาหล่อเลี้ยง เมื่อเบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนน้ำตาไม่ให้เจ้าชายจอมเย็นชาได้เห็นก็ถูกมือใหญ่ยึดคางมนแล้วบีบไว้แน่น

“ทำไมเจ้าไม่ย

บทที่ 37

“จะไม่พูดอะไรเลยหรือไง หรือว่าเจ้าชอบให้เราจูบมากกว่าที่จะพูดคุยทะเลาะกันต่อ”

“คุณมันจอมฉวยโอกาส” นาราภัทรตวาดลั่นใบหน้างามแดงก่ำทั้งที่เกิดจากความอายและความโมโห

“พูดผิดพูดใหม่ได้น่ะน้ำหนาว เราคิดว่าจุมพิตที่เร่าร้อนโดยมีเราเป็นผู้นำและเจ้าเองก็ตอบสนองได้ถึงพริกถึงขิงไม่น่าเรียกว่าเป็นกา