บทที่ 22

“นั่นหรือคนที่ชื่อพอล”

เจ้าชายแห่งราชวงศ์อัลนูรีนเอ่ยถามเพื่อความมั่นใจขณะหันไปมองตามกริยาเชิญชวนของน้ำหนาว และเมื่อได้เห็นชายหนุ่มที่เรือนร่างใหญ่โตตามแบบฉบับฝรั่งตาน้ำข้าวที่กำลังเดินตรงมาหาน้ำหนาวก็รีบขยับกายพร้อมกับดึงเรือนร่างอรชรอ้อนแอ้นของหญิงสาวที่ต้องใจภักให้ขยับเข้าหาตนเองอีกนิดห

บทที่ 23

เจ้าชายซารีฟร์กัดฟันกรอดทั้งโมโหทั้งขำน้ำหนาวที่บังอาจลดตำแหน่งตนเองจากเจ้าชายองค์รองแห่งราชวงศ์อัลนูรีนมาเป็นองครักษ์หนุ่มแทน

ส่วนราชิตกับอาดิลถึงกับสำลักกลั้นเสียงหัวเราะไว้แทบไม่ทันตอนที่ได้ยินหญิงงามแก่นแก้วตั้งใจเอ่ยแกล้งเจ้าเหนือหัวของพวกตน สำหรับพวกเขานั้นเต็มใจและก็พร้อมเสมอที่จะ

บทที่ 24

นาราภัทรผงะถอยหลังก้าวหนึ่งดวงตากลมโตจ้องมองคนที่บังอาจจูบเธอด้วยดวงตาเขียวปัดโกรธเคือง หยาดน้ำตาอุ่นใสเกลือกกลิ้งรอบดวงตาคู่สวยก่อนเจ้าตัวจะกะพริบให้เลือนหายไปในราตรีกาล

“คนฉวยโอกาส…เผี้ยะ!!!...”

นาราภัทรตวัดมือตบลงไปบนใบหน้าคมเข้มสุดแรงเกิดและไม่ได้รอดูผลงานของตนเอง เมื่อรถเมล์ได้วิ่ง