บทที่ 132

สองศรีพี่น้องต่างก็ยิ้มเอียงอายหน้าแดงก่ำกับถ้อยคำทำนายของหญิงชาวอัลนูรีนและขณะที่เดินเคียงคู่กับพระสวามีของตนเองเพื่อกลับพระราชวังก็มีราษฎรนำดอกไม้มามอบให้พร้อมกับกล่าวสรรเสริญตลอดเส้นทาง

“น้ำหนาว ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เดินทางไปกับเครื่องบินหลวงทั้งๆ ที่มีคำสั่งของเราให้ปิดน่านฟ้า”

เจ้าชา

บทที่ 133

เจ้าชายซารีฟร์รีบผงกหัวขึ้นร่างกายตื่นตัวขมวดแน่นดุจเกลียวเชือกความต้องการปะทุเดือดไฟเสน่หาแล่นพล่านทั่วเรือนกายเพียงแค่ได้ยินคำร้องขอแกมเอียงอายของหญิงที่รัก

“มะ...ไม่ต้องก็ได้น้ำหนาวให้เราเป็นคนรักเจ้าเองก็ได้”

“ไม่ค่ะ น้ำหนาวอยากรักเจ้าชาย อยากบอกรักผ่านเรือนกายของน้ำหนาวบ้าง”

นา