บทที่ 89 การปลอมตัว

ช่วงเวลาในห้องมืดนั้นยากลำบากมาก นีรชาไม่กล้าแม้จะใช้โทรศัพท์เล่นเกมส์เพราะแบตเตอรี่นั้นมีไม่มากแล้ว

ดวงตาของเธอเปิดกว้างมองไปในห้องมืดที่ว่างเปล่า หน้าของพี่สมภพก็ลอยมา

พี่สมภพ พี่สบายดีไหม พี่สมภพต้องมีความสุขมากๆอยู่แน่ๆเลย เพียงมองก็รู้ว่าธวัลรักเขามา

บทที่90 เงยหน้ามา

นีรชาพยายามดึงผมลงมาปิดหน้าด้านข้างของตัวเอง

ช่างเถอะ น่ารังเกียจก็น่ารังเกียจ ขอเพียงอย่าจำเธอได้ก็พอ

เธออยากเรียกพนักงานเพื่อคิดเงินแต่ปุ่มเรียกพนักงานบนโต๊ะของเธอนั้นเสียและเธอก็ไม่กล้าตะโกนเรียกพนักงานมาที่โต๊ะ ทำได้เพียงส่งสายตาจากระยะไกลให้พนักงานและห

บทที่ 91 ลูกสาวนายกเทศมนตรี

ผมสีบลอนด์ซีดปกคลุมใบหน้าลงมาครึ่งหนึ่ง มองเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางค์ที่หนาเตอะจนแทบไม่เห็นเค้าเดิม หยาดเหงื่อไหลรินลงเส้นขอบตาที่เขียนอย่างคมเข้ม แลดูสกปรก ขนตาปลอมอันยาวเฟื้อย แถมปัดแก้มสีชมพูสองข้างน่าตลก ไม่น่าเชื่อผู้หญิงคนนี้ยังกล้าเดินออกจากบ้าน พ