บทที่ 82 เหนื่อยล่าและเหี่ยวแห้ง

"ฉันกำลังตั้งท้องลูกของพี่อยู่นะ!" ประโยคสั้นๆ แต่กลับทำให้สมภพและนีรชาถึงกับตะลึงงันอยู่กับที่

“พี่สมภพ ฉัน ฉันต้องกลับแล้ว...”

นีรชากล่าวอย่างเรียบชา ลดสายตาลง ขนตายาวสาดเงาหนาบนแก้มนวลขาว สมภพมองไม่ออกถึงอารมณ์ของเธอ

.....เงียบไม่พูดไม่

บทที่ 83 ตีฉันให้ตายเถอะ

นีรชาก้าวเท้าหยุดอยู่ที่ประตู บรรยากาศค่อนข้างดูดันและค่อยข้างน่ากลัวแล้ว เธออยากหันหลังและวิ่งหนีออกไปมาก

แต่ดูเหมือนว่าจะมีตัวเนี่ยวนำใจ ภัสกรณ์รีบเงยหน้าขึ้นมองไปที่ประตู พบว่าน้ำยืนอยู่ที่ประตู ภายในตาเหยียวสีเลือดเกลือนกลาดไปด้วยอารมณ์ชั่วร้ายเต็มไปหม

บทที่ 84 คุณรักผมไหม

ดวงตาที่สีเลือดของภัสกรณ์บึงตึงทันที ยิ้มเยาะพร้อมเดินไปด้านข้างนีรชา

นีรชาถูกขู่ด้วยสายตาที่น่ากลัวของเขา สู้สุดชีวิตเพื่ออยากจะเอามือของเขาออก “คุณจะทำอะไร!”

ภัสกรณ์หัวเยาะเราะ “ทำเรื่องที่ผู้หญิงผู้ชายเขาควรทำกันน่ะ!” เสียงที่น่ากลัวของเขาเหมือนเป็นเส