บทที่ 76 คอยดูแล้วกัน

นีรชาหมั่นไส้กัดริมฝีปากร่าง จริงๆแล้วเธออยากพูดว่า : “ คุณธวัล คุณกังวลตัวคุณเองเถอะ ” แต่ยังคงกัดฟันไม่พูดออกไป

ช่างเถอะ ธวัลเองก็เป็นคู่หมั้นของพี่สมภพ เห็นแก่หน้าพี่สมภพ ครั้งนี้ปล่อยเธอไปเถอะ

กัดปากแน่น หันหลังออกไป ไม่สนใจธวัลที่ใช้สายตาเยือกเย็นจ

บทที่ 77 เรียกหาคนใช้

วันนี้เป็นอะไรกัน ? ทำไมผู้หญิงทุกคนถึงมาเตือนเธอ ให้เธออยู่ห่างจากผูชายของพวกเธอ ?

นีรชาพยายามข่มอารมณ์โกรธ หันกลับไป สายตาตๆที่เยือกเย็นจ้องมองโมรี : “ คุณโมรี ฉันอยากจะหนีออกไปไกลๆจากภัสกรณ์ ถ้าคุณมีวิธีที่จะทำให้ภัสกรณ์ปล่อยฉันไป ฉันจะขอบคุณมากๆ ”

พ

บทที่ 78 สวยตลอดกาล

ถนนเล็กๆสายนี้เดินยากไม่เหมือนถนนสายอื่น เป็นถนนดินลูกรังเป็นหลุมเป็นบ่อ ใส่รองเท้าส้นสูง นีรชาเดินลำบากมาก

“ คนมีตังค์พวกนี้ทำไมขี้เหนียวจัง อย่างน้อยก็เอาปูนซีเมนต์มาปูก็ยังดี ก็จะได้เดินสะดวกหน่อย ” นีรชาซุบซิบในดงหญ้า

ทันใดนั้น แขนอันทรงพลังข้างหนึ่งก็เข