บทที่ 57 ให้เป็นของที่ฝังไปพร้อมกับเธอ

ท้องฟ้ามืดครึ้ม ดาวสักดวงก็ยังมองไม่เห็น ดูเหมือนกำลังกลั่นกรองลมพายุลูกหนึ่ง นีรชานั่งอยู่ใต้ไฟถนนสีเหลืองนวลคนเดียว น้ำตาราวกับน้ำท่วมที่เอ่อออกมามากล้นกำลังกัดเซาะอยู่บนใบหน้าของเธออย่างไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ความน้อยใจและความโศกเศร้ายิ่งรุนแรงมากขึ้น

บทที่ 58 ความอิจฉาที่รุนแรง

ดวงตาของภัสกรณ์เบิกโพลงขึ้นมาในทันที บนปรอทวัดไข้แสดงผล 39องศา!

เขาหันกลับไปมองดูนีรชาที่มีทีท่าเบลอๆ ไข้ขึ้นจนแก้มทั้งสองข้างแดงเป็นลูกวงกลม ภัสกรณ์นำเอาคำต่อว่ากลืนกลับเข้าไปในท้อง แล้วถอนหายใจออกมาพลางห่มผ้าให้กับเธอ จากนั้นก็หยิบมือถือขึ

บทที่ 59 รอยเลือดลึก

ขอบคุณเทวดา ในที่สุดรถฉุกเฉินก็มาถึง!

ระพินทร์เปียกโชกไปทั้งตัวพาหมอฉุกเฉินตามเข้ามาอย่างรวดเร็ว เขาไม่เคยเห็นภัสกรณ์กระวนกระวายเช่นนี้มาก่อน ขู่เขาด้วยการข่มขู่บวกกับการขู่ขวัญ หารถตำรวจให้ขับเปิดทางให้ ในที่สุดก็ถึงจะอ้อมผ่านสายถนนที่ติดขัดมาได้