บทที่ 53 จงใจทรมาน

นีรชาสวมผ้ากันเปื้อนลายดอกไม้เล็กๆ กำลังเตรียมตัวไปทำอาหารให้ภัสกรณ์ กลับได้ยินภัสกรณ์ที่เอนตัวพิงอยู่บนโซฟาพูดขึ้นอย่างรังเกียจชิงชังว่า “เธอยังคิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูอยู่อีกหรอ? ทำงานช้าขนาดนี้ กำลังจงใจแอบขี้เกียจใช่ไหม?”

ก่อนหน้านี้ถึงภัสกรณ์จะเลือดเย็นอำมหิตก็ต

บทที่ 54 รับมือไม่ไหว

กับข้าวสองอย่างกับน้ำแกงอีกหนึ่งที่ร้อนระอุถูกยกขึ้นวางบนโต๊ะ ภัสกรณ์มองลงล่างอย่างไม่อยากจะพูดอะไรแม้แต่ตะเกียบก็ยังไม่ขยับ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันขึ้น “นี่ก็คืออาหารกลางวันที่เธอทำให้ฉัน? นี่กินยังไง?”

“หยิบตะเกียบขึ้นมากินไง! เจ้าคนเรื่องมาก!” นีรชาแอบพึมพำในใจ บนใ

บทที่ 55 เต้าหู้ผัดซอสเสฉวน

เสื้อผ้าที่เปียกโชกแนบไปบนร่างกายจนรู้สึกเย็น นีรชายืนขึ้นรู้สึกเพียงเมื่อยล้าบริเวณเอว ท้องน้อยปวดบวมเล็กน้อย เธอแอบกังวลอยู่ในใจ ความเกลียดชังที่มีต่อภัสกรณ์ก็เพิ่มมากขึ้นในทันทีทั้งๆที่เขารู้ว่าเธอกำลังท้อง กลับทำให้คนท้องลำบากทำเรื่องเช่นนี้ ช่างไม่มีความเป็