บทที่ 28

ไม่มีอะไรจะพูด

จู่ๆ ภัสกรณ์ก็โผล่มา ทำให้นีรชาและธีรวัชที่ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ ตกตะลึงไปตามๆ กัน

เห็นสายตาของเขาที่มองธีรวัชอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทำให้นีรชาตื่นตระหนก เธอรู้ดี ว่าเขากำลังบ้าคลั่ง

“วัช…รีบไปเร็ว!”นีรชายั้งภัสกรณ์เอาไว้ไม่ให้ก้าวเ

บทที่ 29

บทที่29 ทดสอบความอดทน

ท่าทีของเธอทำให้ภัสกรณ์เริ่มไม่พอใจ มือใหญ่จับไปที่คางของนีรชา ออกแรงดึงหน้าเธอเข้ามาใกล้ เพื่อเผชิญหน้ากับเขา

“พูด…อย่าให้ฉันหมดความอดทน”ความอดทนของภัสกรณ์ใกล้หมดลงแล้ว

“เรื่องนี้มันเกี่ยวอะไรกับคุณมิทราบ ปล่อยฉัน” เธอถลึงตาใส่เขา

“ไม่เกี่ย

บทที่ 30

เอาตัวเข้าแลก

ฤดูร้อนของเมืองซีในเวลากลางคืนดูสวยเป็นพิเศษ อาคารสูง ถนน และตรอกซอกซอยที่เจริญรุ่งเรือง ตึกรางบ้านช่องและผับบาร์ต่างๆ ก็ดูสงบไปหมด

สายลมอุ่นๆ พัดเข้ามาในรถ ลัมโบร์กินีคันงามกำลังมุ่งหน้าสู่หมู่บ้านที่นีรชาอาศัยอยู่

“นีรชา ฉันให้เวลาเธอสิบนาที บ