บทที่26 แกล้งทำเป็นไม่รู้จัก

ภัสกรณ์พยายามอย่างยิ่งที่จะขจัดสิ่งที่รบกวนสมาธิ และภาพของนีรชาที่ปั่นป่วนอยู่ในหัวสมอง ตอนนี้เขาแค่ต้องการระบาย ไม่ว่าผู้หญิงตรงหน้าจะเป็นใครก็ตาม ขอเพียงแค่ให้เธอสามารถลบความสับสนวุ่นวายที่อยู่ในใจของเขาได้ก็พอ

เขาเอนตัวลงบนโซฟา ดวงตาขมเค้มหรี่ลงเ

บทที่ 27 ประสาท

“ฉันถาม…ทำไมไม่ตอบห๊ะ!”ภัสกรณ์เริ่มหมดความอดทน

นีรชาแสยะยิ้ม แล้วตอบกลับไปว่า“ประสาท”เธออยากจะวางสายเต็มที

“ถ้าเธอกล้าวางสายก็ลองดู”ภัสกรณ์เดาได้ว่านีรชาคิดจะทำอะไร เขาจึงพูดข่มขู่เธอ

เธอพยายามเบิกตาขึ้น การทำงานหนักตลอดทั้งคืนทำให้เธอเหนื่อยล้า จ

บทที่ 28 ไม่มีอะไรจะพูด

จู่ๆ ภัสกรณ์ก็โผล่มา ทำให้นีรชาและธีรวัชที่ยืนอยู่หน้าร้านดอกไม้ ตกตะลึงไปตามๆ กัน

เห็นสายตาของเขาที่มองธีรวัชอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อ ยิ่งทำให้นีรชาตื่นตระหนก เธอรู้ดี ว่าเขากำลังบ้าคลั่ง

“วัช…รีบไปเร็ว!”นีรชายั้งภัสกรณ์เอาไว้ไม่ให้ก้าวเข้