บทที่178 ขอร้องล่ะ

“ผู้หญิงโง่! เธอทำอะไรน่ะ! จะให้แก้วหูฉันแตกรึยังไง!” ที่ปลายสายนั้นเป็นเสียงกัดฟันของภัสกรณ์

แค่เพียงคำพูดประโยคสั้นๆ แต่กลับเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดเอาความหนาวเย็นของทะเลสาบเข้ามา ความบาดหมางและความหมางเมินระหว่างนีรชาและภัสกรณ์ก็ได้มลายหายไปสิ้น ภัสกรณ์ผู้เย่

บทที่179 เจ็บเข้ากระดูกดำ

เด็กน้อยงอแงอยากไปสวนสัตว์ โชคดีที่อากาศเป็นใจ นีรชาจึงยิ้มและพยักหน้า “เอาล่ะ พวกเราไปสวนสัตว์กัน ไปดูสิงโตตัวยักษ์กันเถอะ!”

คนขับรถที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของนีรชาและปาลหัวเราะขึ้นและพูดว่า “คุณนีรชาครับ ถนนทางที่จะไปสวนสัตว์ช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์รถติดมากนะครั

บทที่180 เน่าเฟะ

ในห้องนอนที่ชั้นสอง “ฉันกับภรรยาของคุณใครเก่งกว่ากัน” ถิราถามอย่างเหนื่อยหอบ

ท่าทีของชายหนุ่มค่อนข้างคึกคะนอง “แน่นอนคุณเก่งกว่า! เมียผมอยู่บนเตียงเหมือนกับปลาตาย!”

ถิราทั้งภูมิใจและยิ้มอย่างดูถูก “แน่นอนอยู่แล้ว! น่าเสียดายที่เธอเป็นแค่คนขับรถ ไม่อย่างนั้น