บทที่176 เข็มเงินเล่มหนึ่ง

วันคืนผ่านไปอย่างมืดมน นีรชาไม่มีกะจิตกะใจแม้กระทั่งในเรื่องการหางาน ยื่นใบสมัครไปเพียงไม่กี่บริษัท สัมภาษณ์ไปเพียงไม่กี่แห่ง ตนนั้นก็ยังไม่รู้สึกพอใจ

เคราะห์ดีที่ก่อนออกจากงานที่บริษัทเอฟเอส เธอได้รับโบนัสก้อนโตมาก้อนหนึ่ง จึงสามารถพอช่วยให้ประทังชีวิตต่อไ

บทที่177 ข่าวในโทรทัศน์

บรรยากาศในห้องผู้ป่วยช่างเงียบเหงา พยาบาลร่างเล็กกระพริบตาส่งสัญญาณให้นีรชาหันไปทางรีโมทที่วางอยู่บนตู้ข้างโต๊ะ “คุณนีรชาคะ ถ้ารู้สึกเบื่อ รีโมทโทรทัศน์อยู่ตรงนั้นนะคะ ถ้าหากมีเรื่องอะไรกดกริ่งเรียกดิฉันได้ค่ะ”

นีรชายังคงรู้สึกเป็นห่วงสถานการณ์ที่บ้านของเธอ “ค

บทที่178 ขอร้องล่ะ

“ผู้หญิงโง่! เธอทำอะไรน่ะ! จะให้แก้วหูฉันแตกรึยังไง!” ที่ปลายสายนั้นเป็นเสียงกัดฟันของภัสกรณ์

แค่เพียงคำพูดประโยคสั้นๆ แต่กลับเหมือนสายลมในฤดูใบไม้ผลิที่พัดเอาความหนาวเย็นของทะเลสาบเข้ามา ความบาดหมางและความหมางเมินระหว่างนีรชาและภัสกรณ์ก็ได้มลายหายไปสิ้น ภัสกรณ์ผู้เย่