บทที่ 127 ตกตะลึง

ทันใดนั้นแสงไฟจากระยะไกลก็ส่องเข้ามา

เสียงของจันทร์ฉายก็สะท้อนมา”น้ำ เธออยู่ไหน น้ำ…”

นีรชาจึงรีบคว้าโทรศัพท์ที่ภัสกรณ์นั้นได้กดปิดไปขึ้นมา จันทร์ฉายหาเธอไม่เจอต้องกังวลมากๆแน่

กำลังคิดจะโทรหาจันทร์ฉายทันใดนั้นเธอก็คิดได้ว่าตัวเธอนั้นยังไม่ได

บทที่128 รายการของกิจกรรม

ภายในโรงพยาบาล นีรชานอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย หลังมือของเธอเจาะสายให้น้ำเกลือใบหน้าซีดจนตกใจ

จันทร์ฉายร้องไห้จนตาแดงจ้องไปที่ภัสกรณ์ด้วยความโกรธ “คุณภัสกรณ์คะ ฉันขอร้องคุณล่ะค่ะคุณปล่อยน้ำไปเถอะอย่าบังคับเธออีกต่อไปเลย”

ในตอนแรกนั้นเธอก็สนับสนุนภัสกรณ์แ

บทที่ 129 ท่องเที่ยวน้ำพุร้อน

ไม่ได้ออกมาข้างนอกนานมาก การได้ไปเที่ยวน้ำพุร้อนครั้งนี้นีรชารู้สึกตื่นเต้นมาก

เพียงแค่ใส่เสื้อกันหนาวง่ายๆสีดำกางเกงยีนสีเทาบวกกับร้องเท้ากันหิมะสีดำนีรชาก็เตรียมออกจากบ้านได้แล้ว

“น้ำเธอแต่งตัวได้จืดมาก ผู้หญิงที่บริษัทของฉันแต่งตัวกันสวยมากเธอแต