บทที่ 99 หายตัวไป

บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้อานเหยียนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาเมื่อพบผู้เป็นบิดามารดาก็ร้องไห้โฮก่อนจะโผเข้ามากอดมารดาของตนแน่น “ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”

พระชายาโอบกอดร่างเล็กๆไว้แน่น น้ำตาของนางเอ่อคลอออกมาก่อนจะค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม มือ

บทที่ 100 ขึ้นเป็นฮ่องเต้

จูเก๋อหมิงและเหล่าองครักษ์ตามหาชูเซี่ยไปตามท้องถนนในเมืองและตามเมืองเล็กๆนอกเมืองหลวง มีผู้พบเห็นนางจริงๆ ทั้ง

ยังบอกว่านางวิ่งตามลูกสุนัขตัวหนึ่งอยู่ แต่ทว่านางไปที่ใดกลับไม่มีผู้ใดทราบ

ด้านหลี่เฉินเย่นที่ไปสืบเรื่องชูเซี่ยในวังก็ไปถามเสด็จแม่ของตนเช่

บทที่ 101 สุสานคนไร้ญาติ

จูเก๋อหมิงใช้เวลาค้นหาอยู่ทั้งวันทั้งคืนก็ยังไม่พบ

จิตใจของท่านหมอหนุ่มก็เริ่มรู้สึกไม่สงบขึ้นมา แม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะคาดเดาว่าชูเซี่ยเป็นฝ่ายหนีไปเองเพราะทนอยู่ในสภาพเช่นนี้ไม่ได้ แต่ทว่าเมื่อกลับมาคิดดูอีกครั้งนางเองก็ไม่ใช่หญิงสาวที่ไร้ความ