บทที่ 97 ตามหาเบาะแส

หลี่เฉินเย่นนิ่งเงียบไป จากนั้นชายหนุ่มก็ถอนหายใจลากยาว “หากเป็นเสด็จพ่อจริง ชาตินี้เปิ่นหวางก็ไม่อาจให้อภัยเขาได้”

อานเหยียนเป็นหลานชายแท้ๆของเขา อายุเพียงแค่สามขวบเท่านั้น ยังเป็นเด็กน้อยไร้เดียงสาไม่รู้ความสมควรอยู่ในอ้อมกอดพ่อแม่อย่างมีความสุขม

บทที่ 98 ความโหดเหี้ยมของหลี่อวิ่นกัง

ชูเซี่ยเฝ้ามองความเคลื่อนไหวนอกหน้าต่างอยู่ตลอดเวลา นางสังเกตว่าในทุกๆครึ่งชั่วยามจะมีคนเดินมาตรวจค้นรอบหนึ่ง แต่นางไม่รู้ว่าขนที่เข้ามาซ้ำหน้ากันหรือไม่ เพราะถ้าหากไม่ซ้ำนั่นก็เท่ากับว่าในสองชั่วยามมานี้มีคนไม่ต่ำกว่าสิบห้าถึงยี่สิบคนเลยทีเดียว

บทที่ 99 หายตัวไป

บทสนทนาของทั้งคู่ทำให้อานเหยียนรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เด็กน้อยลืมตาขึ้นมาเมื่อพบผู้เป็นบิดามารดาก็ร้องไห้โฮก่อนจะโผเข้ามากอดมารดาของตนแน่น “ท่านแม่ ข้าคิดถึงท่านเหลือเกิน”

พระชายาโอบกอดร่างเล็กๆไว้แน่น น้ำตาของนางเอ่อคลอออกมาก่อนจะค่อยๆไหลลงมาอาบแก้ม มือ