บทที่ 72 พร่ำเพ้อ

หลังจากฝังเข็มลงไปแล้ว ชูเซี่ยก็ยังคงค่อยๆนวดตรงขมับให้พระองค์ต่อไปอีกสักพักทั้งยังให้เสี่ยวเต๋อจื่อนำนำชามาถวายฮ่องเต้ เสี่ยวเต๋อจื่อค่อยๆพยุงพระวรกายของฝ่าบาทขึ้นมาช้าๆก่อนเอ่ยถาม “ฝ่าบาทรู้สึกอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้ทรงเอื้อมพระหัถ์ไปสัมผัสพระน

บทที่ 73 ฉ่ายเวินฟื้นแล้ว

ความสนิทสนมของคนทั้งคู่อยู่ในสายตาของโหร่วเฟยที่กำลังยืนถือกรรไกรจัดแต่งกระถางดอกไม้อยู่ในสวนตลอดเวลา

ความจริงแล้วเรื่องของคนทั้งคู่มีคนนำเรื่องมารายงานนางตั้งแต่แรกแล้ว นางกำนัลมารายงานว่าหลี่เฉินเย่นและท่านหมอเวินมีความสนิทสนมกันอย่างยิ่ง แต

บทที่ 74 หน้ากากสตรี

ชูเซี่ยไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดหญิงสาวตรงหน้าจึงได้โกหก ในหัวของนางจำความทรงจำที่เหลืออยู่ของหลิวหยิงหลงได้อย่างชัดเจน ซึ่งในนั้นไม่มีความทรงจำยามที่หลิวหยิงหลงผลักฉ่ายเวินเลยแม้แต่น้อย

“หยิงหลงเป็นคนผลักเจ้าด้วยมือของนางเองหรือนางสั่งให้ผู้อื่นเป็นคนผลักเจ้าตกน้ำหรื