บทที่ 67 ร่วมทุกข์ร่วมสุข

หลังจากพายุฝนในวันนั้นก็เป็นเรื่องตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว

วันนี้เมื่อชูเซี่ยเดินทางมาที่โรงหมอ จูเก๋อหมิงซึ่งหันมาเห็นนางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอกหนักใจ “เจ้าตามข้าไปที่จวนอ๋องหน่อยเถิด อาการของเฉินเย่นไม่ค่อยดีเท่าใดนัก”

ชูเซี่ยหัวใจหล่นวูบแต่นางก็ปั้

บทที่ 68 ไม่อยากยอมรับ

จูเก๋อหมิงเพ่งมองนาง “ไม่จริง เมื่อหลายปีก่อนข้าตรวจบาดแผลของเจ้า มันเป็นเพียงอาการบาดเจ็บที่ขาเท่านั้น ไม่มีบาดเจ็บที่ใดอีก อาการของเจ้าเองก็ไม่มีอาการข้างเคียงใดๆ ถ้าหากเจ้าไม่ใช้ร่างกายทดลองเข็มตั้งแต่แรกเจ้าก็คงไม่ตาย”

ชูเซี่ยส่ายศีรษะ เอ่ยด้

บทที่ 69 เรื่องราวทั้งหมด

“ที่แท้เจ้าก็ยังจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยเป็นภรรยาข้า!” หัวใจของเขาท่องเนื้อเพลงที่นางร้องออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า หัวใจปวดปลาบจนหายใจแทบไม่ออก

เมื่อชูเซี่ยร้องเพลงจบ หัวใจก็รู้สึกยากจะบรรยาย

เพราะเช่นนี้ยามนี้ร่างสูงนอนอยู่บนเตียง ส่วนร่างบอบบางของนางก็นอนอยู่