บทที่ 65 พบเจอรถเข็นผู้พิการ(อีกครั้ง)

ถึงแม้พวกเขาทั้งคู่จะรีบมาอย่างที่สุดแล้วแต่ทว่าเมื่อมาถึงจวนก็ช้าไปก้าวหนึ่งอยู่ดี

ยามที่จูฟางหยวนเดินนำชูเซี่ยเข้ามาภายในจวนก็ได้ยินเสียงร้องไห้ที่เต็มไปด้วยความโศกเศร้าดังขึ้นระงม

แข้งขาของจูฟางหยวนอ่อนลงแทบจะทันที ชาย

บทที่ 66 พวกเรามาแต่งงานกันเถิด

เสี่ยวซานจื่อพยุงร่างของหลี่เฉินเย่นเข้ามานั่งในห้อง หลี่เฉินเย่นก็ไม่คิดจะเอ่ยคำพูดอะไรให้มากความ ชายหนุ่มตัดสินใจเอ่ยถึงจุดประสงค์ที่มาหาอีกฝ่ายทันที “เมื่อสักครู่เปิ่นหวางเห็นเก้าอี้รถเข็นคันนั้น เปิ่นหวางจึงอยากถามเจ้าว่าเก้าอี้นั่นเจ้าเป็นผู้ลงมือทำเองหรือ

บทที่ 67 ร่วมทุกข์ร่วมสุข

หลังจากพายุฝนในวันนั้นก็เป็นเรื่องตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว

วันนี้เมื่อชูเซี่ยเดินทางมาที่โรงหมอ จูเก๋อหมิงซึ่งหันมาเห็นนางก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักอกหนักใจ “เจ้าตามข้าไปที่จวนอ๋องหน่อยเถิด อาการของเฉินเย่นไม่ค่อยดีเท่าใดนัก”

ชูเซี่ยหัวใจหล่นวูบแต่นางก็ปั้