บทที่480พระตำหนักหลึงกงที่แสนน่ากลัว

คนเฝ้าประตูเห็นว่าตราประทับอันนั้นมีค่าไม่น้อยรีบรับมาและไปรายงานอีกครั้งส่วนจางเซียนฮุยก็รออยู่ข้างนอกอย่างร้อนรน

สิ่งที่ได้จากการรอคอยกลับเป็นจานใบหนึ่งที่มีตรงประทับวางอยู่สองอันหยกสีข้าวที่เหมือนกันอย่างกับแกะภายใต้การเรืองแสงมีตัวอักษรสี่ตัว:ถงเต้า

บทที่481เหตุผลที่อารมณ์เปลี่ยนไป

“ข้าเพียงแต่อยากบอกบางอย่างกับเจ้าเพื่อไม่ให้เจ้า......”หลี่เฉินเย่นเหมือนจะพูดอะไรแต่ก็เงียบไปแต่เหลียงกุ้ยเฟยเต็มไปด้วยความคาดหวัง

“ช่างเถอะเสี่ยวลู่จื่อเจ้าเป็นคนพูดเถอะ”หลี่เฉินเย่นลังเลอยู่นานแม้เขาจะเกลียดผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าแต่เขาก็ไม่สามารถพูดเรื่อ

บทที่482แค้นเคืองนี่เอง

สีหน้าของเหลียงกุ้ยเฟยนั้นเปลี่ยนแล้วเปลี่ยนอีกเธอคิดไม่ถึงว่าเป็นเพราะชูเซี่ยอีกแล้ว

ขณะที่หล่อนรู้สึกสิ้งหวังหล่อนก็รู้สึกมีหวังในพริบตาเดียวเธอตะโกนใส่หลี่เฉินเย่นว่า“ฝ่าบาทข้าไม่ได้ทำไรไม่ดีกับหัวหน้าชูเซี่ยข้าไม่ได้วางยาชูเซี่ยเช่นกันคนที่วางยาหล่อนคือเหลียงจื่