บทที่ 447 เหตุใดต้องเป็นหม่าฮวา

หลี่เฉินเย่นชอบความรู้สึกที่อยู่กับชูเซี่ย มันทั้งสุขสบาย ทำให้รู้สึกถึงค่ำคืนอันสงบเงียบ

แต่ยามอยู่กับเหลียงเฟยความรู้สึกเดียวก็คือเหนื่อยล้า ความออดอ้อนคือจุดมุ่งหมายเดี๋ยวของนาง วาจาที่เอ่ยก็เพียงแต่เพื่อผลประโยชน์

ดังนั้น ถึงแม้ว่ามาหาชูเซี่ยที่นี

บทที่ 448 ท่านแม่เป็นคนดี

จิงโม่มิรู้ว่าเพลานี้ในใจของเฉินหยวนชิ่งตกตะลึงเพียงใด คำถามเช่นนี้ของเขาทำให้นางมิรู้ว่าจะตอบเช่นไรดี

“หม่อมฉันเพียงแค่คิดว่าหม่าฮวาที่นั่นรสชาติดีเยี่ยมที่สุด ดังนั้นจึงซื้อมาจำนวนหนึ่งเพื่อนำมาให้ท่านลุงลิ้มชิมรสเพคะ” จิงโม่เอ่ยออกมาเสียงเบา

“เจ้าต

บทที่ 449 รักษาทุกวินาทีที่อยู่ด้วยกัน

ท่าทางที่ยุ่งเหยิงของจิงโม่ทำให้ชูเซี่ยขำขัน นางเอ่ยกับจิงโม่อย่างอ่อนโยน “โหรวเฟยเหนียงมิเหมือนกับเฟยเหนียงอื่นๆในพระราชวัง แม่และท่านพ่อของเจ้ารู้สึกละอายใจต่อนาง ดังนั้นมิว่าท่านพี่ของนางเป็นเช่นไร แม่ก็จะรักษาและถอนพิษให้แก่นาง”

แต่ไหนแต่