บทที่ 43 จูเก๋อหมิง

เนื่องจากภายในวังหลวงมีขนบธรรมเนียมและกฎเข้มงวดมากมายทำให้ไม่ใช่สถานที่ที่ดีนักสำหรับการรักษาบาดแผล หลี่เฉินเย่นจึงทูลขอฮองเฮาออกจากวังหลวงกลับจวนอ๋องของตน เมื่อฮองเฮาทรงทอดพระเนตรเห็นว่าพระองค์ไม่สามารถห้ามอะไรได้จึงอนุญาตแต่โดยดี เดิมทีฮองเฮาทรงตั้งใจให้หมอหลวงตามทั้งสอ

บทที่ 44 ชูเซี่ยผู้แปลกประหลาด

จูเก๋อหมิงกลับมายังห้องบรรทมของหลี่เฉินเย่น ยามนี้หลี่เฉินเย่นนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ริมหน้าต่างบนนั้นมีกระถางดอกเบญมาศวางไว้อยู่ หมอหนุ่มมองจากด้านหลังก็รู้สึกว่าภาพตรงหน้าช่างดูอ้างว้างโดดเดี่ยวยิ่งนัก

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าชายหนุ่มก็ค่อยๆหันหน้ามามอง เมื่อ

บทที่ 45 เสี่ยวจี๋ถูกลงโทษ

ชายหนุ่มสองคนพูดคุยเรื่องราวของชูเซี่ยอยู่ภายในห้องนานกว่าครึ่งวัน

ชูเซี่ยสั่งการให้คนเตรียมพู่กันและหมึกให้นาง หญิงสาวพยายามนึกถึงรูปแบบของรถเข็นผู้ป่วยให้ชัดเจนที่สุด ผู้ที่ทำงานโรงพยาบาลทุกวันอย่างนางรถเข็นเป็นสิ่งที่เห็นได้ทุกวัน

ใช้เวลากว่าครึ